|
||
İçimde biriken bu öfkeye söz geçiremiyorum lan
Ben uyusam da öfkelerim içimde geceliyorlar Heceliyorlar bana nefreti ecelim diyorlar Hissettiğim, hisler benim ebedi sonum bak Sorun lan istediğinizi yeter ki bırak beni Bitap benim ruhum dayanamıyor artık bedenim Bedeli ağır olmuştu güvenmenin, yeter derim Bırak beni nolursun da defolup gideyim Giydiğin kostüm hoş gözüküyordu eskiden Gizlediklerini göremiyordu bu küçük eski ben Ekti dert güvenmek kalbimdeki bahçelerime Emelin ne hayat? Niye uğraşıyosun ki benimle? Elimde kalan saf gözyaşlarımdı bak sadece Onu da almak ister misin ki hayat bilmem? Elimde olsun isterdim az da olsa mutluluk Mutluluk gel artık nerdeyse 3 yıl oldu, unuttum! * Fotoğraf çekmeyi de bıraktım uzun zamandır Elime kalemi almadım ilhamım beni bıraktı Parmaklarımın mecali kalmadı piano çalmayı Bile unuttum yeter, bak hayat bile beni bıraktı x2 * Haykırmak istiyorum karanlığın içinde usulca Merak etme pisletmem nefretimi kusunca Güvenmek insanlara aslında büyük kusur lan Görünce bunu onlar hemen üstüne saldırırlar Anlatamıyorum aslında söylemek istediklerimi Ağlıyorum, dayanamıyorum hissettiklerimi Taşıyamıyorum, omuzlarım kaldırmıyor yükleri Yüklenin dertler üstüme belki bugün geberirim Nefes alamıyorum bu karanlık odamın içinde Kafeste gibi öfkem gitmiyor bi türlü içimden Deste deste nefret dağıtıyorum isteyen var mı? Pes demesem bile benim mecalim kalmadı! Aynada gördüğüm ben değilim olamaz hayır Ben bu kadar değişmiş olamam hayır hayır! Hayır ben değilim bu kötülük içinde boğulan Hayır ben değilim karanlığın içinde kaybolan * Fotoğraf çekmeyi de bıraktım uzun zamandır Elime kalemi almadım ilhamım beni bıraktı Parmaklarımın mecali kalmadı piano çalmayı Bile unuttum yeter, bak hayat bile beni bıraktı x2 * |
||