İçimde biriken bu öfkeye söz geçiremiyorum lan
Ben uyusam da öfkelerim içimde geceliyorlar
Heceliyorlar bana nefreti ecelim diyorlar
Hissettiğim, hisler benim ebedi sonum bak
Sorun lan istediğinizi yeter ki bırak beni
Bitap benim ruhum dayanamıyor artık bedenim
Bedeli ağır olmuştu güvenmenin, yeter derim
Bırak beni nolursun da defolup gideyim
Giydiğin kostüm hoş gözüküyordu eskiden
Gizlediklerini göremiyordu bu küçük eski ben
Ekti dert güvenmek kalbimdeki bahçelerime
Emelin ne hayat? Niye uğraşıyosun ki benimle?
Elimde kalan saf gözyaşlarımdı bak sadece
Onu da almak ister misin ki hayat bilmem?
Elimde olsun isterdim az da olsa mutluluk
Mutluluk gel artık nerdeyse 3 yıl oldu, unuttum!
*
Fotoğraf çekmeyi de bıraktım uzun zamandır
Elime kalemi almadım ilhamım beni bıraktı
Parmaklarımın mecali kalmadı piano çalmayı
Bile unuttum yeter, bak hayat bile beni bıraktı x2
*
Haykırmak istiyorum karanlığın içinde usulca
Merak etme pisletmem nefretimi kusunca
Güvenmek insanlara aslında büyük kusur lan
Görünce bunu onlar hemen üstüne saldırırlar
Anlatamıyorum aslında söylemek istediklerimi
Ağlıyorum, dayanamıyorum hissettiklerimi
Taşıyamıyorum, omuzlarım kaldırmıyor yükleri
Yüklenin dertler üstüme belki bugün geberirim
Nefes alamıyorum bu karanlık odamın içinde
Kafeste gibi öfkem gitmiyor bi türlü içimden
Deste deste nefret dağıtıyorum isteyen var mı?
Pes demesem bile benim mecalim kalmadı!
Aynada gördüğüm ben değilim olamaz hayır
Ben bu kadar değişmiş olamam hayır hayır!
Hayır ben değilim bu kötülük içinde boğulan
Hayır ben değilim karanlığın içinde kaybolan
*
Fotoğraf çekmeyi de bıraktım uzun zamandır
Elime kalemi almadım ilhamım beni bıraktı
Parmaklarımın mecali kalmadı piano çalmayı
Bile unuttum yeter, bak hayat bile beni bıraktı x2
*
