Dün eski resimlere bakarken gerçekten küçüklüğüme imrendim. O zamanlardaki o gülümsememdeki samimiyete şimdi ulaşmam neredeyse imkansız gibiydi...
Bu aralar içimden hiçbi şey yapmak gelmiyor
Şer yanımda ellerini uzatıp bana gel diyor
Ben bi yol çizmek istesem de şer bekliyor
Bengi ruh, ben güruh ben ki sulh bekliyor
Yergi bu yaşadığım, vergi kalbimden kan
Sergi bu lirikler (kime ama) yuğ olmuş şu hayatında
Sevgi bul, sen bi dur sanki kalbin sulh dolu
Sükutu bulut yağmur olup kalbimi doldurur
Son durum solgunum, bu acıyı artık durdurun
Yorgunum, dayanamıyorum artık şunu susturun
Yol uzun daha pes etmedim ayaktayım
Ne cennet ne cehennem resmen araftayım
Hayallerim kalbimin mezarlarında gömülü
Her yön yanlış artık göremiyorum önümü
Suretim şimdilerde sahte bi görünüm kazandı
Tavırlarımda mantık yok gömdüm, o hasardı
Hoşçakaaal sen her şeye rağmen mutlu kal
Hoşçakaaal beni unut, aynam hüzne dal
Hoşçakaaal adın yankılanıyo bak dudaklarımda
Hoşçakal git, boğulurum(ben)sigaramın dumanında[/color]
Anlatamadıklarım içimde çığlık oldu sustum
Biliyo musun bu devirde güven aslen bi suçtu
Gerçeği bilenler söyle neden böylesine suskun
Baksana bu devirde silahlar değil kalemlerdi suçlu
Eskiye göre değiştim tamam farkındayım elbet
Esire düştüm karanlıkta şere maalesef ki müebbet
Esini sendin liriklerimin ismin kalbimin esiği
Eski resimlerde gülerken şimdi ağlamanın nesi iyi?
Yorucuydu akrebin peşinden koşmaya çalışmak
16 yıl boyunca böyle hep kendiyle çatışmak
Yoğundu içimde kalkıp ona buna çıkışmak
Uzak olsa da bana, aslında burdan çıkış pak
Çıkışlar şere bak doğruyu bulcam belki bi gün
Kalbim bigünah diyemem hadi onu da sürün
İçimde büyüyen karanlık söyle kaçıncı sürüm
Mutluluk uzaklarda artık, yalnızlığa sürgünüm
NAKARAT x2
Bi karalama daha işte...[/b]
