bak bu satırlarım kalbimden kağıda havale
şer hayat maratonunda hep yanımda, kavalyem
sığdıramadım hüznümü ben hiç bi hayale
kurtulamıyorum şu başımda hep bi kara yel
ser serkeşliğin sirayetinde hüznünü
her hasım başta nedense hep dost görünür
bugün düşümün bile yere düştüğü günümdür
akbabalar başıma üşüştü, sanarlar ölüyüm
üzgünüm tanrım günahların içinde yüzüyorum
düzgünüm sandım ama gittikçe batıyorum
özlüdür satırlarım ama yazmak istemiyorum
öyküdür yaşantım senaryoda her gün ölüyorum
gökyüzümde yıldız kalmadı artık hepsi söndü
bu dil istemsizce şu hayatı her gün sövdü
karanlık geldi bu ruhumu kanla sömürdü
artık düşünmüyorum kimseyi bu kendime sözümdü
her kelimeyi yazdıkça satırlarımın içine kan doldu
hayallerim bu kan dolusu kağıtların içinde kayboldu
ruhum bi boşluğun içine hapsoldu, artık çok yoruldu
alevler etrafımı sardı çığlık atsam da dinmiyordu .
içimde bi duygu usulca büyüdü ama tanımı yok
aynaya bakıyorum karşımdakini artık tanımıyom
benim ruhum gerektiğinden fazla kanıma tok
ben beni tanımazken istemem sen de tanıma yok
kulaklarıma yalnızlığın rüzgarı uğulduyo
mutluluk nedense beni düşlerimden uğurluyo
şerin yolu görülüyor ki benim için uğurlu yol
bu içimdeki çocuğun artık hiç bi umudu yok
dışarısı soğuk, kar kaplamış her tarafı
benim içim soğuk, şer kaplamış dört bi yanı
dışarısı bembeyaz kar örtmüş İstanbul'u
benim içim karanlık hüzün örtmüş umudu
benim mutluluğum yüzümdeki sahte tebessümde
benim bu gülücüklerim şu hüznün tesirinde
benim minik yüreğim karanlığın esiri be
şu kalbimi al götür nolur, o senin esirinde .
her kelimeyi yazdıkça satırlarımın içine kan doldu
hayallerim bu kan dolusu kağıtların içinde kayboldu
ruhum bi boşluğun içine hapsoldu, artık çok yoruldu
alevler etrafımı sardı çığlık atsam da dinmiyordu . (x2)
