ürkek dudaklarımdan dökülen mutsuzluğun satırları
yüksek sesle haykırmak isterken susar dudaklarım
bünyem artık kaldırmıyor bedenim kusar umutları
ne kadar unuttum desemde tamam yalan unutmadım
bulutların ardına sakladım bütün hayallerimi
karanlığın içinde kayboldu derinliklerde düşlerim
ne kadar sıkı tutunsam da elbet bende yere düşerim
iyi gibi gözüksem de diplerde saklı bütün şerim
bölüşelim, ister misin bu omuzlarımdaki yükü
yüzleşelim, bekler misin şu aynadaki yüze tükür
öpüşelim, yalnızlığın dudaklarında tüm hüzün
melekler etrafımdayken yek içindeyim bu kara düşün
ölürsem eğer bugün kim içten ağlar söyle
hayallerimin cenazesindeyim umutlarım köhne
bu hüzün peşimi bırakmaz ben gitsem bile Köln'e
herkesin gözleri kapalı bu insanlar cidden kör be
NAKARAT= ben bekledim bi gün belki eskisi gibi gülümserim diye
ama ellerim yine yalnız kafamda matem karanlıktayım yine ... (x2)
her yerde aynı kurmaca diller hep yalanla dolu
gözlerimdeki yaşlar birikti her yer kanla doldu
seçtim bi yolu belki yanlış ama olabilirde doğru
hayat günden güne bu kızı daha da fazla yordu
kordu içinde bulunduğum ateşler her yanımı yaktı
günahlarımın karanlığında geceleri kendimi arardım
bi baktım etrafıma kimse yoktu kaderim yalnızlık
yıldızlar da yok bu gece her tarafta karanlık
bi yol seçtim kendime kim bilir olabilir de yanlış
hayat adi insanlar yalancı artık bu olanlara alış
bu bi yarış değil hayallerimi toplasan bir karış
ben hayatı sevsemde o beni çoktan atmış
şu an bunları karalarken ellerim istemsizce titrer
rap benim için bi bağımlılık her gün kalemime nükseder
her dert gözlerimin önünden geçer kalbimi üsteler
ne kadar gülsem de içten ağlayan o kişi benim ben ...
NAKARAT= ben bekledim bi gün belki eskisi gibi gülümserim diye
ama ellerim yine yalnız kafamda matem karanlıktayım yine ... (x2)
ne kadar çığlık atsam da sesimi kimse duymaz bu karanlıkta
tüm kapılar suratıma kilitlendi yok bi aralık da . . .
