Bilmek istemediğim son..

[destan]

herşey masum bir yalnız kalma isteğiyle başlar..
sonra bir sorunun olup olmadığını sorarlar..sonra da bir sorunun olduğunu söylerler.böylece kendinden şüphe etmeye başlarsın.sonra bunun sorun mu, sonun mu yoksa başka bir şey mi olduğunu düşünürsün.böylece bunu düşündüğünü zannedersin.aslında düşündüğün önceden de böyle olup olmadığındır.buna cevap ararken farkedersin ki ortada büyük bir sorun vardır:sende bir değişme olduğunu düşünürler..bir an için herkesin şizofren olduğunu düşünürsün, bir an için de kendinden korkarsın."yanlışlıkla" geçmişi irdelemeye başlarsın.hergün kendine unutturduğun şeyleri yüzüne çarpar dünya.kaderin var olup olmadığını düşünürken var olduğuna en büyük örnek vardır yanında..şaşırırsın.ama önceden beri "vardır" derken farkettiğinde şaşırmana bir anlam veremezsin.sonra kendine gerçekten bir sorunun olup olmadığını sorarsın.kendinle çelişmeye başlarsın..bu irdeleme sırasında herşey gözüne batmaya başlar.herkes basitleşi.dünya küçülür.istemediğin her yerde varsındır..herşeyin farkındayken "sorunlu" muamelesi görmek seni korkutmaya başlar..bir filmde gibi hissedersin kendini.Artık herkes konuşurken sana bakmaktadır.herkes seni dinlemektedir.kimse seni anlamazken çok mantıklı olduğunu söyleyip seni sevmeye başlarlar.herkes yanındayken kendini yalnız hissedersin.tüm bunları kendinin kurguladığını, aslında herşeyin aynı olduğunu düşünüp normal davranmaya çalışırsın.bu seni yavaş yavaş toplumdan uzaklaştırır.sonra mükemmel olduğunu düşünürsün masumca..çevrendekiler tanımadan yargılamakta ustalaşır..seni anlayanın tek HAK olduğunu düşünürsün, onunla konuşmaya başlarsın.tüm bunlardan kurtulmayı dilerken ölümden korkarsın.insanlarla oturup sohbet edememeye başlarsın.umursamazlaşırsın..ve bir o kadar da duygusallaşırsın.hayatında hataya yer vermemeye başlarsın ve geçmişinden süratle kaçarsın.suskunlaşırsın..ve en başta dediğim bu yalnız kalma isteğiyle başlayan olaya hiçbir ad koyamazsın..

istemedim aslında istemediğimi söylemek ben
gözüne çarptı doğrularım, böylece hatalarımı gördün sen
nasıl da boşa harcanmış onca zaman..
hiçbir şey bilmeyen herkes bi o kadar konuşkan..

sense körsün iyiliklere, görmüyorsun
ben zaman istedim sadece, biliyosun..
başımı eğdirmeyecektin söz vermiştin
şimdiyse yarı yolda bırakıp gidiyosun..

hayatta tutunduğum tek dalsın
yaşamamın nedenini sağlayan saygımsın
sevgimsin genelde ama bitiyosun..
karartıyorsun her tuttuğunu ama beni yaşatıyorsun..

saçmalama sebebimsin
üfleyip külleri yakabilensin
mükemmel gibi anlatıyorum belki ama
benim gibisine bir mükemmelsin..

sen ne olacağını bilmek istemediğim bir sonsun
aklımda olduğun kadar yoksun..
olmamaya başlayamazsın, bi o kadar çoksun..
ucunda hayat olan bir uçurumsun..