CasuM Efzun - Hüzün Okları

[CasuM Efzun]

 
 Hüzün Okları


Bugün suallerimin arasına yeni bir sual misafir geldi, o görülen sorunun cevabı can yakıcı
Bir ben çiziyorum karanlık sayfalara ansızın, her sızının karşılığı acımasız bir acı
Yaşanacak günleri çoktan tüketmiş ruhum, ben yorgunum ve solgunum her anım sancı
Peşime takılan geçmişim önüme duvarlar örmekte, duvarın etrafındaki ateşlerde çok yakıcı


Kal desem kalır mı bakışlarıma cevap verir mi, ben hep bu duyguların içinde yüzmekteyim
Kalbin kapısı açık kalmış onca yabancı girmiş ancak hepsi kovulmuş, şimdi gidişleri izlemekteyim
Güvensizlik arkasına saklanmış maskeli yüzleri onca gülüşler arasında kalemimle silmekteyim
Uzakta gözüken yangınlar yakında gönlümdeydi,  ben benliğimi kaybederek bitmekteyim


Çözülemeyen kördüğüm beni yok eder, üzüntüler de insana sayısızca hata yaptırır
İçimdeki ses her zaman yapacaklarını sıralar, aralar buldukça dert üstüne dert bindirir
Düşen düşler düşününce dününü görür geleceğini, zahmet çeker ve böylece bileceğini bilir
Zaman hırsızı hayattan çalar karşısında durulmaz, acıların en acısını saça ak düşünce yaşatır


Ben bir kez daha boğulurum yokluğunla, seni görmesem bile keşke sevgim kalbinde yaşasa
Her sonun başlangıcını gördüğümüz gibi her başlangıcın sonunu da yaşamak var, keşke son olmasa
Kendim için yapacağım tek şey dertlerimi arşivlemek ve en sonunda yakmak, yaptıklarım hataysa?
Nerdeyim ben hüzün okları arasında yolumu bulmaya çalışmaktayım, boşluktayım yolum yokluksa?


Saatler sabaha adım atmakta, uykulu gözlere geceyi anlatmakta işkence onlar zaten bilirler
Rolümü seçtiğim senaryonun yazarı içi karartan karanlık, oyunun içinde de yıkık hayaller
Yıldızlar nasıl aydınlığa selam vermiyorsa sevgilide söz söylemediğinde hayatım biter
Sigara dumanına hayali olarak seni yüklesem de duman gibi kaybolduğunda acı çok beter