bEiZa & cNk
Şu yazdığım satırlar hissettiklerimin tanımı değil aslında. Ben aynadaki yabancılaşan çehreme baktıkça soğuyorum aynalardan, nefret ediyorum aldığım her nefesin içime bıraktığı acıdan. Ve umudum yok artık beklemiyorum her şey düzelcek diye; çünkü ben kendimi bu masala inandırmaktan vazgeçtim artık. Gerçekleri tüm berraklığıyla görmeye karar verdim ve itiraf etmesi gerekirse o gün bedenim ayakta olsa da ruhum öldü . . .
cNk=
Onca hüzne karşı mutluluk direnip resmedildi
Tonla tablo asılı kalbe geldi bi deli bezle sildi
Sonra kalbin ritmi neden hızlı diye bi test et ilkin
Tozla karışık pembe düşler hep bilelim estetikli
İklim değişir elbet baharın sonunda sonbahar
Bitki değiliz amma yaşanılan konumda son da var
Şimdi denilen kelimeler tenine dokunsa sonradan
Dindi sanma yaşanır içimde kokunla son bahar
Odamda üzdü beni yine hayalin aktı gözyaşım
O damla çarpıp yere sarstı bedeni sanki göktaşı
Sokaktan geçene sorma be bi lens takıpta gör tanı
Odaklan cevap verir belki prens adlı kör kadı
Dön geri ben öylesine çaresiz, saniyem durur
Özledim bu yüzdendir sitem misali mektubum
Sözlerimde SEN: karanlığa misafir tek mumum
Gölgesinde BEN: parıldıyan bi fani merhumum
bEiZa=
Yüzümdeki gülücüklerde aslen hüzün gizlenir
Gözümdeki görüntüde bak senin yüzün belirir
İçimdeki kışta baksana biraz güzüm hislenir
Yüzümdeki sahtelikten bıktım içten gülmek isterim
Dudaklarımda özlem dolu cümleler, bıktım artık
İsmini kalbimden kanla beraber yırttım attım
Kalbimde kanlar birikti göl oldu doldu taştı
Sevgimi taşıyamadım kalbimde bu beni artık aştı
Selam aşkım ben ben değilim artık unut beni
Kelam şaştı dilim düğümlendi dilimde ismin
Devran karşı bana karanlığa saplandı hislerim
Şu an aştım kendimi hislerimi kalbine pislerim
İstedim huzuru gelmedi bana uzaklarda tutunamam
Unuttum desem de yalan ulan kahretsin unutamam
İçimdeki kötülüğü bu aralar çabalasam da uyutamam
Güllerimi kurutamam dökülen yapraklarımı tutamam
NAKARAT [ bEiZa ] =
Aynada farklı bi yüzü görmek içimde bi acıya sebep oldu
İçimdeki sevgi gerçekten yanlış bi kişiye karşı telef oldu
Sonbaharda dökülen yapraklar gibi düştü elime hayallerim
Orda kal gelme geri bak ben kendi cehennemimdeyim .
öyle pek özenerek yazmadım işte bıraktım kelimeler döküldü sanki . . .
