Bir gece sessizce melekler getirip bıraktı seni sol yanıma..
Ve senle açtım gözlerimi yarına..
Kalemim ağladığında kan kusar dudakların
Söner mehtabımda, biter yoluna çıkan sokaklarım
Acı eser yüzüme. Hüzün karışır gölgeme.
Meleklerine açık kapılarım, yıkıldı revanı bekleyen duraklarım
Üşüyen kalemimde kâğıda sarıldı bu gece
Isındıkça yüreği anlattı derdini sessizce
Yüzümün aynasıydı gözlerin
Şimdi hangi ellere hapsoldu.. tutuldu bileklerin
Bu aşk en ağırıydı yüreğimdeki kelepçenin
Bulun!! Getirin onu bana !! gözlerini gözlerime kilitleyin..
Asma beni !! her ayrılışımızda ağlıyor meleklerim..
Alnına yazılı kaderinde bir nokta olmak mıydı görevim?
Söylenen her sözde virgüllere mi karışmalıydı ismim?
Yüreğinin kapılarını açtıranda bendim
şimdi böyle acımasızca kesilmemeliydi bileklerim..
Özleminden kurtulup vuslata kavuşmaktı en güzel hayalim.
Şimdi ne suretin var düşlerimde ne de kalbimde nefesin
Küçük dünyama hükmeden bir kraldın
Yüreğine sığmayan aşkınla beni yaşatırdın..
Her adımında yeşillenirdi gönlümün sarayları
Zaman geçtikçe ağırlaştı, uzaklaştı adımların
Bitti orda dünüm esir kaldı.
Gittin yine meleklerim ağladı..
Bir masaldı sanki okundu yaşandı unutuldu zamanla..
Anladım ki hayallerime yer yok küçük dünyamda..
