ilk pessimist şarkım => silüet

[Kriz]

bomboş sokaklar gördüm çıplak ayakla
paylaşmayı hakedememiş duygular bok yolunda
bir korku var ama oysa çok güvendin kendine,
sensizliğe iterken sen beni ben ağladım
bir hayat tanımıştım biraz ürkek ve kördü
kaçtığı yol neresi, gittiği yön bilinmez
zamanın hızlıca akıp gidişini göremez
tükenmez yalnızlığa ağlayan bir kaç sahte gözyaşı
hadi yine git, hadi bırak beni dönde git!
beni dipsiz kuyulara sessiz sakin terkedip
gözlerindeki kahpe fikri silip defedip
affedip kendini yeni bir sayfa açıp kalbinde
sevgimi layık görüğüm o kahpe gönlünde
"gitmem gerek" derkenki keskinlik kaybolmuş
pişmalık yakışmaz bu yüzden geri gelme
dönme yine gitme ihtimalin var
uzak dur sakın girme bahçeme
siluetin yeter karanlığımda gördüğüm

üzülmeye tahammül yok kan kaybı malum
sevgi yalnız hakedilmez
kimine talihsel bi olgu
sana bahşedileni ittin işte
hakkettim deme bari yalan söyleme
buz gibi ellerim uyuşuk,mosmor kangren haller
tüm vücut için kesilmesi gereken bir elsin bende
buna rağmen demirbaşsın bu bedende
durma acıt canımı satır da sensin kefende
senin için kolay olmalı ilk değildi belki bu
benim sende gördüğüm sisli bir uğultu
ilk ölümüm değil  bu ama bu sefer sensin katilim
karşımda şimdi tırpanıyla azrail
ilk kez sana bana ihanet eden sözler sarfettim
gelme,sevgi,ölüm gibi yalan laflarla
söz yazmak istiyorum daha farklı kalıplar
iz bıraksın merhamet bilmez sahte tavırlar
anılar bazen acı verirler sevemedim
hayatta sadece tek bir söz istedim
yaşanmışlık gerek dediniz bu sözü yazmaya
krizlerdeyim depresyonda ben sessizce yaşadım

kırmızı olanlar benim hoşuma giden sözlerim yorumlarınızı bekliyorum.

[Kriz]

çok mu kötü olmuş be kimsede yorum yok. neyse anlaşıland aha pessimist takılmayayım zaten bana göre değil