C.R.E.A.M.: "Cash Rules Everything Around Me

[ViruSMc]

Tıpkı gangster filmlerinden çıkma bid dialog gibi: "Şahsi bir şey değil, bütünüyle iş..." Rap'deki şiddet eğilimi, erkekçilik ve maddiyat tutkusu temellerini "Bonnie & Clyde"dan "Baba"ya kadar uzanan Hollywood mitlerinden aldı. Yani en Amerikan olandan. Ama bunu kendince değerlendirdi, kendine benzetti. Wu-Tang'ın "para konuşur"daki tonlaması pekala "veresiye vermem" diyen bir marihuana satıcısına da mal edilebilir. Küçük, dolaysız ve bütünüyle alt sınıfa ait. "AIlah kahretsin ama gerçek böyle" der gibi, öte yandan "üstüme gelme çok katıyım."

100 dolarlık banknot, kaliteli kokain, kumar kazancı gibi birçok farklı anlamlarda kullanılan "krema"nın siyah argoda aklı ister istemez başka tarafa çelen baskın bir anlamı daha var. Prince tarafından bir erotik-funk ilahisi haline getirilen "Cream", dişil ıslaklığı, vajinanın cinsel uyarıma yanıt olarak salgıladığı "nektarı" da ifade ediyor. Bu da süpermodellerle dolaşan Wu-Tang MC'lerinin, Tony Montana'nın "Scarface"de verdiği öğüdü tuttuğunu gösteriyor: "Bu ülkede önce para kazanman lazım, para kazanınca güç de kazanacaksın, o zaman kız senin..." Krema, "para-güç-saygı" formülünün bir başka ifadesiydi ve milyon dolarların konuştuğu yeni dönemin karakterini mükemmelen ifade ediyordu.

Amerikan pop müziğinin yeni ana dalgasını "Hiphop Nation" başlıklı bir kapakla ilan eden Times dergisi, "hiphop belki de kapitalizmi açıkça öven tek sanat formu" diye yazdı. Times'a göre rapçiler parayı "vicdan azabı çekmeden" kazanıyordu. Def Jam imparatorluğunun patronu Russell Simmons, "bu adamlar yokluktan geliyor, bunlar hakikaten gerçek insanlar, parayla övünürler" dedi: "Coca Cola'yla sözleşme yaptıklarına pişman olmazlar, aksine Coca Cola ile anlaştık diye sevinirler." Kapitalist ideolojinin savunuculuğunu üstlenen Forbes dergisi, Russell Simmons'ı yılın işadamı seçerek övgüye boğmuştu. Kimi rapçiler Forbes'ın sloganı olan "capitalist tool" sözünü şaka yollu olarak hiphop için kullandı. Public Enemy'nin güçlü girişinden sonra Chuck D, bunun politik bilinç edinmiş yeni bir rap kuşağı yaratacağını sanıyordu. Ama yanıldı, en azından olaylar beklediği biçimde gelişmedi. KRSOne'ın "Stop The Violence" kampanyası rap aleminde yaprak bile kıpırdatmadı. Nelson George "Hiphop America" kitabında hiphop'un bilinen anlamda bir politik hareket olmadığından söz ediyor: "Bir politik hareket olarak hiphop'un önündeki en büyük sorun, MC'lerin genellikle kendini yetiştirmiş veya buna istek duyan birer toplumsal eylemci olmamasıdır..."

Run DMC, hiphop'un yeni yeni sesini bulmaya başladığı yıllarında "It's Tricky" diye bir hit yapmıştı. Parçanın klibinde sokakta "bul karayı al parayı" oynatıp insanları söğüşleyen Wall Street borsacılarıyla papazı bulmuş, sonunda fena bir kazık yemişlerdi. Postendüstriyel dönemin ilk yıllarında ani bir şokla yoksullaşan siyah orta sınıfın halet-i ruhiyesini mizahi bir biçimde tasvir eden Run-DMC, rap kuşağının beyaz yakalılarla rekabetini başlatmıştı. Geçen süre içinde siyah orta sınıf kendine geldi. "Siyahi İşadamları" diye bir olgu vardı artık. Siyahlar, sahibi siyah olan yerlerden alışveriş yapıyordu. Wall Street bankaları 1983'ten itibaren küçük işletme kurmak isteyenlere düşük faizli kredi vermeye başlamıştı. Bu, zamanla siyah kesimlere de sıçradı. 70'lerde bütün Amerika'da 190 Siyahi İşadamı varken, 90'ların ortasında bu rakam 620 bine çıktı. Nelson George'a göre, kendi işini kurma ideali siyah orta sınıfı "tekrar Amerikan rüyasının bir parçası" haline getirdi.