Raptivizm ve yeni hiphop radikalleri

[ViruSMc]

Denzel Washington'ın başrolünü oynadığı "Hurricane" gösterime girdiği sırada New York sokaklarında Mos Def, The Roots, Black Thought ve Common'ın bir araya gelerek yaptığı yeni "Hurricane" çalıyordu. Yeni kuşağın rap aktivistleri artık Alphabet City'deki küçük şiir kafelerinden sokağa çıkmış, Chuck D'nin beklediği dalga sonunda oluşmuştu. Hareketin başını Brooklyn'li iki MC, Mos Def ve Talip Kweli'nin oluşturduğu Black Star çekiyordu. Kentin nabzını tutan Village Voice dergisi, Black Star'ı kapak yapıp onlar için "hiphop'u insanlara geri verdiler" dedi. Hiphop kuşaklarının hepsinin tuzağına düştüğü ego-trip'ten uzak, Kosova'da olanları takip eden, Chomsky okumuş, Kafka'dan rhyme dizen, aklıbaşında çocuklardı.
Politika hiphop'un kimyasına karışmıştı…
James Brown'ın "Funky Drummer" parçası bugüne kadar en çok sample edilen parça oldu. Tam 156 kere. Rap'le ilk intibalarımız muhtemelen bu parçanın davul loop'u olmalı. Başa dön bir daha çal, başa dön bir daha. Bir takıntı bu, bir fikrisabit. Belki bir ego-trip. Hiphop neyse oydu. Hırçınlığıyla, tutkusuyla, özentisiyle, erdemiyle, cehaletiyle, zaaflarıyla; neyse o.
Hiphop, üstüne binbir türlü mikrop konan bir açık yara. Sararsan iyileşiyor, sarmazsan kangren oluyor. Onu yaratan insanların çalık çürük yaşam öykülerinden daha fazla hiçbir şey vaat etmedi hiphop. Atıp tuttu, belki galeyana geldi, getirdi, durmadan yanlış yaptı, yanlışlarından ders aldığı da oldu, almadığı da. Palavrası boldu, ama yalan tutmayan bir doğası vardı. Ilahi bir fısıltıyı ensesinde hisseden, ama arkaya dönüp bakmayan bir yeraltı yiğitliğiydi hiphop. Durmadan kendini yıkan, sonra oturup bir daha, bir daha yapan, Sisyphus gibi o ağır taşı tepeye çıkarıp çıkarıp düşürendi. Düşmanının önünde yüksek sesle düşünendi ama her zaman neyse şimdi de oydu.