|
ibrahim
Ziyaretçi
|
 |
« : Mart 04, 2009, 01:21:09 ÖS » |
|
Rest çek ölüme! Yorgun olan bitek sen değilsin! E savaş kendi kendine,güzel bi gün mü gördü?Hnagi şahıs?Nerde şimdi umut ışıkların? Bu hayat rehberinde kaybolan beyaz yalanların... Kimbilir bu gökyüzünde gezebilir mi acaba Sorgu? Gün doğar ve gün batar,krizlerimde yıllarım geçer ki engel olan yok mu? Derdi çoktu dün kesin bugünse gözlerinde bi girdaptı mutluluk. Ve çekti içine insanoğlu sondu korkuluk. Kalem yazar ve bende söylerim,duman duman bu gözlerimde harabolmuş senelerim... Parçalanmış hatıralarım da vursa yüzüme rüzgarı kesin,tamam hatalar bende,azmi at çöpe! Yönümü bulamadım ki önümü göriyim, sözümü tutamadım ki yeni bi söz veriyim ah be kardeşim! Sabaha karşı tuttu merhamet krizlerim ki günüme ağlamaklı başladım,sinirliyim!
(Kodes) Son dumanda içime çektiğim güneş batarken evde tek ve acılarıyla yelken açtığında kalbim... Aynı hatıralar arası bocalayan çocuk;yarın yazık dolu! ona da çarpı at,günün sonu dünümle aynı. Yarın bugünde saklı kalmış,hatıralar ortasında yas tutanmış,kalemi anlatırmış derdi. Siktir et dedik ilerledik,hayatta bekledik ve anladık sönenleri,çekip gidenleri. Nedense hep cefa bize,hayat size gülümsedi! Ve bir nedendi yüreği mutlu eyleyen... Fakat güneş batınca terkeden bu elleri, zaman donar yanında,n'olur yakma masum düşleri! Bu beden ki dertle geçti günleri,huzurla soldu kalbi. Doldu kinle,attı sevgiyi inan bana! Artık istemem hayalleri... Senaryo sayfa:18,son ver öyküye,yürek harap,anla senarist!
|