CrazyPskopat
Özel Üye
[Tecrübe Puanı] +1/-0
 Offline
Cinsiyet: 
Mesaj Sayısı: 257
Saygı Değer PiNkLiFe....!!!!!
Durumum: 
|
 |
« : Ocak 11, 2009, 09:11:44 ÖS » |
|
Şuan ne kadr olumsuz düsünce varsa aklımda,hayattan bıkmış,senem yengenin ölümünden sonra hayatta 3 kişiyiz bizde yarın birgün ölücez die korkarken,birkç olay geçirdim,işittiğim birkaç sözden sonra ölümden korkmaz adeta o an azrail benimde canımı alsa diye düşündüm.Ben şuan düşündüğümde ailemden güzel 1 söz duyduğumu hatırlamıyorum.Hatırladığım tek şey üzüldüğüm,azarlandığım,hırpalandığım,kırıldığım...Ki o olay olmadan 5 dk önce günahlarımı düşünüyordum.Senem yenge kadr yaşamayı düşlüyordum..(yaklaşık 50 yasında)Hacc'a gitmeyi,ölümün beni süründürmemesini,en son azrailin bana gelmesini istiyordum...Fakat şuan oturduğum sandalyede hemen şimdi ölmek,azrailin canımı almasını,ailemin gözlreri önünde ölmek...Bana ne yaşattıklarını,şu yaşımda ne acılar çektiğimi,dedikleriklerinden pişman olmaları için.Yoksa niyetim onlar üzülsün bilmem ne deil.Ama şimdi,te isteyim bu yazının ne kadar geç olursa o zaman ellerine geçmesi...O zmn kadar ölmek,duygularımı anlamalarını istiyorum.Ama onlar hiç beni anlamaya calışmıyorlar.Ben korkuyorum onlar beni azarlarken azımı açamıyorum,soru sorduklarında yanlış cevap vereceğim azar yiyeceğim diye.Onlar 11 yıl boyunca beni sadece azarladılar,ben hiç beni anlamaya çalıştıklarını düşünmedim,şahit olmadım,ki onlarda anlamaya calısmadı,onlar beni azarlarken boynum bükük karşılarında düşündüm''acaba ben ne yaptım?'' diye,"annem veya babam bana niye cok kızgın,az önce söylediğim şeyde hiçbir kötülük yoktu neden kızdılar?" diye...
Şimdi hastalandığımda burnumu silip peçeteyi masanın üztüne bırakmam,çayı açık yada kapalı koymam,çay içip bardağı masannın üstünde veya başka biryerde bırakmam,çaya çok şeker atmam(ki çay benim,diş benim..) bunların hepsi bana bağırmaları için başlıca bi sorun,ama ben artık onların beni sevmediğine eminim,çocukca bir düşünce her yaşında her yaşadıpın kötü olayda insan aynı seyi düşünüyor...Ama benim ailem harbi saf benim değerimi bilmior...Yaptığım herşeyde ödüm kopuyor kızacaklar,gözümün iiçine öyle kötü kötü bakacaklar die...Şimdi kaç kişi aynı şeyleri düşünüyor bilmiyorum ama benim yaşadıklarımın aynısını yaşayan bir arkadaşım (arkadaşım dediğime bakmayın annemle annesi babamla babası kardeşdende öte bizde öyle)Burcu hemen hemen aynı sşeyleri oda yaşadı.Oda hayatından nefret ediyor bazen.Ama gün geldiğinde beni yanlız bırakıyor..En iyi dostum diyebileceğim tek kişi cok severim onu,ama bu yazıyı ona okutmaya bilirim.Belki yerini söylerim ben öldüğümde aileme okutsun ddiye işte o zaman bütün dünya okusa bu satırlatı umrumda olmaz...En azından ailem anlamıs olur ne cektim,ne düşündüm...
Kardeşlerimden biri hasta olsa ailem için kıyamet kopar biri astım hastası,biri bebek(3 yaşında).Ama benim karnım ağrısın ders çalışmayım o zmn kkıyameti ailem kopartır...Ben hasta olayım yada uyanamayıp okula gitmeyeyim numara olur.Ama kardeşim öksürse hasta okula gitmiyor. Anneme söylediğimde " o okuma yazma biliyor nasıl olsa " dior..Hıyar Sanki ben bilmiorum..
Şuan o sinirimle bi bıçakla kendimi öldürmek isterim.Mutfakda annemin önünde kendimi öldürmek...Kolay deil insanın kendini öldürmesi,kim denemişde ölmüş...O kadar acım varki ne bedenime,ne defterime nede satırlarıma sığacak kadar...
Tuğba...(10.01.2009'da defterime yazdım)
|
